Het
is alsof de kunstenaar als enige de mogelijkheid heeft om de tijd
stil te laten staan. In ieder geval drukt hij ons met onze neus op
verstillende momenten. Het retrospectief. Een moment dat eenieder
in zijn beleving of herinnering heeft opgesloten. Welnu, de schilder
toont het ons en laat ons onze eigen gevoelens opnieuw beleven, zoals
hier bij het tafelgesprek.
Het schilderij rechts is nog sterk beïnvloed door Massimo Campigli en is één van zijn eerste uit die serie. Vermoedelijk 1947-48. In die serie zie je later de Hofhuizen kenmerken sterker opkomen, maar hier lijkt het wel of er nog een toefje Van Gogh is overgegooid en hij nog niet precies wist welke richting. De "aardappeleters" bij zonlicht in Italië waar de aardappels zijn vervangen door kippen en fruit. Op de achtergrond links zien wij een plataan en klaprozen. De sensuele houding van de vrouw rechts is een vingerwijzing naar zijn latere stijl. De twee vrouwen in het midden zijn nog dogmatisch lelijk. De man links zit er maar wat bij, wat nog eens geaccentuëerd wordt door de klompen. Deze funktie van de man bleef later in zijn voorstellingen altijd voortbestaan.
